Święta Maryjo, Matko Boża.
Daj mi siłę, bym mogła chronić moje córki.
W imię Pana naszego.
Amen.
Nie, dzieci. Wielkanoc jest jutro.
Wróćcie jutro.
Może zajączek będzie miał dla was jajka.
Do widzenia!
Poplątana
Gotowe zatańczyć do szalonej muzyki?
Nie ruszajcie się! Muzyka się skończyła.
Tato, co robisz? Graj!
Kto to? Jakiś zamarły duch?
Duszek obżartuszek Chce, bym miał pusty brzuszek
Muszę coś wreszcie zjeść
Świetnie wyglądasz, Lindo!
Dziękuję!
Znów się odchudzam.
Nie, to przez ten twój uśmiech.
Nie odszedłeś.
A powinienem?
W sumie to nie wiem.
Powiedziałam przecież tylko, że uczę się z tatą podróżować w czasie,
by uratować go przed śmiercią.
No tak.
Racja, lepiej pójdę.
Zostawisz mi praskę do kawy?
Uwielbiam w niej zaparzać.
Też za nią przepadam. Czyli zostaję.
Co to?
Szukałem informacji o śmierci twojego taty.
Co? Czemu?
Nie do końca rozumiem, przez co przechodzisz,
ale chcę pomóc.
Coś znalazłeś?
W Stanach mieszka dwóch Charlesów Vanderhornów.
LAUREAT KONKURSU ARCHITEKTONICZNEGO
Jeden jest architektem,
a drugi chce zostać modelem.
Myślę, że się nie nadaje.
Branża modowa wyciśnie jego duszę jak gąbkę.
Właśnie.
A co z Amerykańską Korporacją Wolności?
Wygląda na to, że wchłonął ich megakonglomerat.
Globalny Koncern Kreacji GCA.
Globalny Koncern Kreacji?
Spójrz na ten filmik.
Inni nie wiedzą, co kryje przyszłość, a my ją tworzymy.
Spełniamy marzenia, dzięki którym rozwija się ludzkość,
dostarczamy czystą wodę i powietrze.
Dbamy o to, by ludzie byli zdrowi. I bezpieczni.
Rozwijamy też systemy energetyczne, które te marzenia urzeczywistniają.
Nigdy nie zapominamy, dla kogo pracujemy.
Co to miało być? I dla kogo właściwie pracują?
Właśnie. Dziwne, że nie wspomnieli.
Spróbuj poszukać,
czy Charlie wciąż tam pracuje.
Jest tu przycisk dla tych, którzy chcą dostać ich raport roczny,
ale boję się w cokolwiek klikać,
bo a nuż wystrzeli jakiś laser i zniszczy gdzieś magazyn.
Musisz.
Gratulacje! Wysadziłeś właśnie sierociniec w Syrii! Brawo!
O Boże. Czemu tak mówisz?
A czemu to zrobiłeś?
Musisz zacząć werbalizować swoje potrzeby.
Powiedz mu, jak bardzo pragniesz dziecka.
Powiem, jak wrócę do domu.
- Świetnie. - Dziękuję.
Grupa modlitewna, zbiórka żywności, małżeństwo Marty...
Wszyscy mogą na ciebie liczyć.
Twoje nastawienie jest zaraźliwe.
To dobrze?
Pewnie. Pomyślałem sobie, że to ty powinnaś
zapalić dziś wieczorem paschał.
- Ja mam to zrobić? - Tak.
Nie wiem, co powiedzieć.
- Zgódź się. - Zgoda.
Dzieje się dużo dobrego.
Ksiądz mnie honoruje, Becca wychodzi za mąż.
Dwie dobre rzeczy to dużo.
A co u Almy?
Chyba nie bierze leków.
Może pomogę.
Nie trzeba, przekonam ją.
Czekam tylko na odpowiedni moment.
Czasem, gdy jesteś z kimś blisko,
trudno się przełamać.
Ja nie muszę. Ona powinna, jest bardzo uparta.
Jasne.
Ale ktoś z zewnątrz mógłby pomóc.
Żebyś miała wsparcie.
Dobrze.
Możemy spróbować, jeśli ksiądz uważa, że to pomoże.
Pomoże.
Dziękuję.
Wpisywałeś „Uniwersytet San Antonio”
plus „Halloween 2002”?
Warto. Naprawdę.
- Co? - Co?
- Coś mówiłaś? - Nie.
WŁAMANIE DO LABORATORIUM
Ktoś się wtedy włamał do laboratorium twojego taty.
Co?
Artykuł z gazetki uniwersyteckiej.
Jasna cholera.
Mamy trop.
Prawdziwy.
Może Charlie wykradł wyniki badań
i zepchnął ich z drogi podczas pościgu?
To Charlie!
Zajmij go czymś, a ja przyniosę kij do bejsbola.
- Almo! To my! - O Boże. Jeszcze gorzej.
Co tam?
Przyjdziesz na degustację potraw?
To jakiś dziwny sposób zapraszania na lunch?
„Przyjdziesz na karmienie w porze papu?”
Chodzi o dania na wesele. Będzie degustacja w domu rodziców Reeda.
Żarcie za darmochę?
Gratisowa wyżerka bez żadnych ograniczeń?
Mnóstwo darmowego żarcia i zabawy.
I ponad siedem rodzajów musztardy.
Skarbie, powinniśmy wpaść,
bo jak jest tyle musztardy,
to znajdą się też pewnie miodek i maliny.
Nie możemy. Mamy plany.
Ale postaramy się wpaść następnym razem.
Czyli widzimy się dziś w kościele.
Ojciec Miguel poprosił mamę, by zapaliła tę dużą świecę.
- Chodzi o paschał. - Postaram się wpaść.
Do zobaczenia. Cześć.
Tu było laboratorium taty.
Co czujesz?
Jakby to był sen.
- Ja będę mówić. - Chwila. Dlaczego?
Jestem czarujący, potrafię w gadkę szmatkę i ludzie mnie lubią.
Mnie uwielbiają i wielu uważa, że jestem czarująca.
Kto?
Dobra! Ty gadaj, a ja będę robić swoje:
nawiązywać kontakt na głębszym poziomie.
Przepraszam.
W czym mogę pomóc?
Interesuje nas incydent z 31 października 2002.
Włamanie do laboratorium.
Archiwa są dostępne tylko na podstawie nakazu sądowego.
Nancy, to pewnie niełatwa praca.
- Nie jest zła. - Nocki...
- Są w porządku. - Nieznośne dzieciaki...
- Nie są złe. - Kompletny brak szacunku.
Szanują mnie.
Chciałabyś pewnie, żeby karta się odwróciła.
Uważam, że mi się wiedzie, i jestem za to wdzięczna losowi.
Cóż, dzięki.
To wszystko?
Nancy, posłuchaj...
Też kogoś straciłaś.
Czuję to. Twoja młodsza siostra zniknęła. Dawno temu.
Skąd wiesz?
Po dziś dzień czasem się za nią rozglądasz.
Ja mam tak samo z tatą.
Zdarzało mi się, że widziałam tył głowy jakiegoś mężczyzny
i szłam za nim ulicami,
choć wiedziałam, że tata nie żyje.
Ale coś we mnie wierzyło, że wciąż gdzieś tam jest.
Że czeka, aż go znajdę. Ty czujesz to samo...
w związku z Sofią.
Tak, to prawda.
Wtedy w Halloween to było laboratorium mojego taty.
Ktoś się włamał i niedługo potem tata zginął w wypadku samochodowym.
Przykro mi.
Ale moim zdaniem to nie był wypadek.
Gdybym się dowiedziała, kto stał za włamaniem,
może uzyskałabym jakieś odpowiedzi. Przestałabym szukać.
Nie wiem, czy mamy dokumenty z 2002 roku.
Mogłabyś sprawdzić?
Ten jeden raz.
Zdumiewające. Wyczytałaś to wszystko z jej wygaszacza ekranu?
Co?
Nie. Poczułam to.
Zobaczyłam jej całe życie.
- Serio? - Tak.
Coś znalazłam, ale musi do mnie wrócić. Możecie zrobić zdjęcia.
Bardzo ci dziękuję. Tak mi przykro.
Camilo, ładna bluzka.
Dziękuję. Mam ją od lat.
Daj znać, gdybyś chciała pożyczyć coś na ślub.
Niczego nie potrzebuję... Skąd pomysł...
To sycylijska musztarda ziarnista.
Ależ ziarnista...
Bardzo.
Nie ma to jak wejść do pokoju pełnego pięknych kobiet.
Dzięki, Reed.
Coś nie tak?
Nic. Spróbuj.
Smakuje... musztardowo.
Chcę ci podziękować za sfinansowanie wesela.
Tradycyjnie płaci rodzina panny młodej
i gdyby było więcej czasu...
Nie ma sprawy.
W tym ślubie nie ma nic tradycyjnego.
Jak to?
No wiesz... Zmiany terminu, te wszystkie musztardy.
To zwariowane dzieciaki.
Co my z tobą poczniemy?
Ostrożnie z policzkami. To nimi zarabiam.
- Zgadza się. - Żartowałem.
Zapłacę za przedślubną kolację.
Nie trzeba.
Dogadałam już sprawę z hotelem. Wszystko załatwione.
Jakoś na pewno mogłabym się dołożyć.
Może zrobimy coś same.
Coś ugotujemy.
Wspaniały pomysł.
Może. Zobaczymy.
Na tych fotkach laboratorium jest zdemolowane.
Te twoje doznania
albo jak widzisz tatę... Masz to przez cały czas?
Pojawiają się i znikają.
To takie płynne przejścia między różnymi stanami świadomości.
Czasem jestem tu obecna, a czasem nie.
Zjadłem raz grzybki, po których wystrzeliło mnie w kosmos
i przez teleskop wysoko w niebie widziałem siebie
jako malutką mrówkę, zupełnie bez znaczenia.
Ale wiedziałem, że jeśli znajdę inne mrówki,
to razem czegoś dokonamy.
Lista przesłuchanych w związku z włamaniem.
„Darrold”! Tata miał rację! To imię!
Kim jest Darrold Harris?
To chudoręki chłopak Farnaz.
Chłopak zawsze okazuje się mordercą.
To właśnie powiedziałam. Dziwne, że ty też.
Ja bym cię nigdy nie zabił. Przysięgam.
Kiepski żart.
Znalazłem doktora Darrolda S. Harrisa.
Chirurg laryngolog. Jest jego adres domowy.
W końcu! Utrata prywatności w necie obróciła się na moją korzyść.
Było miło.
Wybrałyśmy smaczne musztardy.
Układa wam się z Reedem?
Tak. Czemu pytasz?
Wyczułam napięcie.
Denerwuję się ślubem.
Czeka nas tyle zmian.
Jakich?
Beth zaproponowała, żebym poszła dziś z nimi do kościoła.
Rozumiem.
Jesteś gotowa, bym miała inną rodzinę?
Pewnie. Cieszę się razem z tobą.
Ja i Alma jesteśmy całym twoim życiem.
To nieprawda.
Nie przejmuj się mną. Dam sobie radę. Idź z nimi do kościoła.
Jesteś pewna?
Zaprosili mnie pierwszy raz, więc...
Jestem pewna. Idź.
To tutaj. Zdenerwowana? O co go spytasz?
Nie wiem.
Rączki już nie takie chude, co?
Słucham? My się znamy?
Jestem Alma Winograd-Diaz, córka Jacoba Winograda.
Próbuję poznać okoliczności śmierci mojego taty.
Może pan coś wie.
Nie wiem. Przykro mi.
Ale coś musi pan wiedzieć.
Był pan przesłuchiwany
w sprawie włamania.
Nie było mnie wtedy w mieście. Odwiedzałem uczelnie medyczne.
Kochanie, kto to?
Akwizytorka.
Długo zajęło mi pogodzenie się z tym wszystkim.
Też kogoś straciłem.
Szukamy tylko odpowiedzi.
Chcesz odpowiedzi?
Twój stary był psycholem.
Przekonał Farnaz, że mu pomoże, zostając jego asystentką
i obiektem eksperymentów.
Uwierzyła w jego bełkot
o ujawnianiu tajemnic wszechświata.
To prawda?
Wyczuwam w tobie gorycz.
Na pewno wtedy wyjechałeś?
Wrócę do środka i zjem kolację z rodziną.
A wy stąd zjeżdżajcie. Bo zadzwonię po gliny.
Nie. To zły pomysł.
Nie sądzę.
Co robisz?
Mamy pogadać z Darroldem.
Dopiero z nim rozmawialiśmy.
- I jak poszło? - Marnie.
Świeca. Cześć, mamo.
Na pewno będziesz? Bo Becca nie może.
Co? Czemu?
Idzie do kościoła z rodziną Reeda.
Dobra.
Dzięki, że przyszłaś.
Jestem tą dobrą córką. Takie są fakty.
Dobry wieczór.
Paschał podczas liturgii światła zapali dziś Camila Diaz.
Niech światło Chrystusa chwalebnie zmartwychwstałego
rozproszy ciemności naszych serc i umysłów.
Chrystus zmartwychwstały symbolizuje kondycję człowieka.
Mamy delikatne ciała, ale jesteśmy potężni.
Zranieni, ale pełni nadziei.
Nasze cierpienia nie idą na marne, bo skrywa się pod nimi
coś wspaniałego: szansa na nowe życie.
WIGILIA PASCHALNA - 20 KWIETNIA 2019
- Bóg z tobą. - Dziękuję.
Bóg z tobą. Almo!
Twoja mama świetnie się spisała, prawda?
Fakt. Była pełna gracji,
nie spaliła kościoła ani nic takiego!
Cieszę się, że przyszłaś. Powinnaś częściej tu zaglądać.
Mama na pewno sądzi tak samo.
Rozmawiałem z twoją mamą i wiem od niej,
że nie bierzesz leków, które przepisała ci terapeutka.
Mama tak powiedziała? Nie musisz się już martwić, mamo,
bo byłam u terapeutki, do której mnie wysłałaś.
Powiedziała, że cierpię na stres pourazowy i jeśli chcę, mogę brać leki. A nie chcę.
Ale dziękuję, że grzebałaś mi w torebce i wykupiłaś lek.
To prawda?
Twoje zachowanie jest...
Zakłada, że mam się źle, bo jej zdaniem jestem niedojdą
- i zawsze nią będę. - To nieprawda.
Prawda. Uwielbiasz to, bo pozwala ci
cały czas mnie ratować jak jakaś obsesyjna ptasia mama.
Nie jestem obsesyjną matką!
Zdarzało się, że potrzebowałam ratunku, bo...
Bywało ze mną źle, więc rozumiem. Ale teraz jest dobrze, więc odpuść.
Nie odpuszczę, póki nie zaczniesz brać leków.
Czemu zawsze wszystko utrudniasz?
Zostawmy Almę w spokoju.
Słucham?
Decyzja w sprawie leku należy do niej. Nie bierze go.
Musimy to uszanować.
Dziękuję. Posłuchaj ojca Miguela. Jest bardzo mądry.
- Wesołych świąt. - Dziękuję.
Co to było?
Nie unoś się.
Chciałam ją przekonać do pigułek, a ksiądz mi przeszkodził.
Ludziom nie można pomagać na siłę.
Nie rozumie ksiądz sytuacji.
- Wytłumacz mi. - Ona nie jest sobą.
Czasem do kogoś mówi, a nikogo obok nie ma.
Ja też czasem mówię do kogoś, kogo przy mnie nie ma.
- Ty nie? - To nie to samo.
Nie ma ksiądz pojęcia, o czym mówi.
Wróćmy do tego jutro.
Do doliny białego kaktusa, gdzie mieszkają nasi przodkowie,
ślemy nasze błogosławieństwa.
Co robisz?
Pracuję.
Sprawdziłeś alibi Darrolda?
Tak. Zdarza się, że w październiku kandydaci odwiedzają uczelnie medyczne.
To nie jest twardy dowód.
Może zróbmy sobie przerwę.
Mail od Globalnego Koncernu Kreacji.
Rzeczywiście.
Ich roczny raport. O Boże!
To Charlie Vanderhorn!
Tylko przez „B”. Nic dziwnego.
- On istnieje. - Oczywiście.
Musimy go znaleźć i z nim porozmawiać.
Potrzebujemy jego maila albo numeru.
To może być niebezpieczne. Lepiej odpuśćmy.
Zostawić?
Nie rozumiesz? Zbliżam się do prawdy.
Naprawiam to, co złe.
Chodzi o sprawiedliwość, ocalenie mojego taty
i niedawanie się nikomu!
Widziałaś Camilę?
Jeszcze nie. Ale na pewno się zjawi.